S&W: Lambiorix

Ook deze (zeer) korte recensie is pas geschreven een paar weken na het verhaal.

En eigenlijk weet ik ook niet goed wat te zeggen over deze strip.
Alle positieve recensies op Suske en Wiske op het WWW snap ik niet.
Dit was een ronduit zwak verhaal. Meerdere gemaskerde helpers (weeral), een dino die te pas en te onpas komt opdraven, weeral meerdere gemaskerde helpers, volkeren die tegen elkaar staan.
En waarom had Vandersteen zo'n obsessie met de koningskwestie? Dit album is een slecht geschreven pamflet pro Leopold 3.

Een strip om snel te vergeten.

S&W: Bibbergoud

Doordat het redelijk druk was in mijn privéleven schrijf ik deze korte recensie pas een paar weken nadat ik dit verhaal gelezen heb. Alle details zitten dus niet meer even vers in mijn hoofd.

Bibbergoud, als kind was het al een van mijn favoriete verhalen en het is zeker een van de betere verhalen in de reeks tot nu toe.

Lambik leest een westernverhaal en laat zich verleiden om in het Wilde Westen een goudmijn te kopen.
Deze goudmijn wordt echter beschermd en bewaakt door de Flatfleets onder leiding van een gemaskerd opperhoofd.

Alle clichés van een oude Western zijn aanwezig. indianen op oorlogspad, goudkoorts, een eenzame pionier in een blokhut,... De personages zijn bij momenten ook compleet maf, zoals de oude man wiens baard ook dienstdoet als deurmat.
De grappen zijn goed en belangrijk het verhaal neemt zich nergens serieus.
De tekeningen zijn ook superb en zouden bij momenten zo uit een ouderwetse westernfilm kunnen komen.

Alleen is het jammer dat er weer een hoofdpersonage zich genoodzaak zag om verkleed te helpen in plaats van gewoon mee te doen met de rest.

Zeker een aanrader.

S&W: De Mottenvanger

Ik heb er lang over moeten nadenken wat ik over dit album te zeggen had. Maar eigenlijk valt er niet veel over te zeggen.

Omdat er nog geen teletijdmachine was, want professor Barabas is nog altijd aan het dichten, moeten we weer een manier vinden om naar een andere beschaving/tijd te geraken.
We zijn al door spiegels gesprongen, naar afgelegen eilanden gevlogen, in schilderijen getoverd... maar deze keer gaan we naar de achterkant van de maan. Daar blijkt bizar genoeg een oud-Griekse beschaving te bestaan.
We hebben al een Spaans en een dronken spook gehad, nu hebben we te maken met een geest van een wapenhandelaar.
De Vetten hebben al tegen de Mageren gevochten, de Kannekijkers stonden tegenover de Drogelevers, deze keer staan de Feniksen met getrokken zwaarden tegen de Orakels.
Kortom een weinig origineel verhaal.

Het tekenwerk van Vandersteen is er wel op vooruit gegaan. Zijn werk aan de Blauwe Reeks heeft hier zeker toe bijgedragen.

S&W: Het Spaanse Spook

Het Spaanse Spook is het eerste blauwe album en werd, volgens mij, integraal overgenomen in de rode reeks.
En gelukkig maar dat dit niet hertekend of herschreven werd, want dit moet ongeveer het beste album van Suske en Wiske zijn.

De sfeerschepping zit goed, de grappig zijn echt grappig (de muizen die de katten naar buiten dragen was altijd een van mijn favoriete momenten uit het album), het verhaal is spannend en er zit vaart in en de tekeningen zijn geweldig.

Kortom een hoogtepunt uit de reeks.

S&W: De bokkerijders

De bokkerijders was altijd een van mijn favoriete albums als kind en bij het herlezen kon ik ook zien waarom.
Wat een geweldig verhaal. En, net zoals Prinses Zagemeel, gelukkig niet hertekend.

Heel het verhaal heeft een katholieke inslag. Zonde en berouw is een hoofdthema in het boek.
Een zilveren bok verleidt onze helden tot het Kwaad. Tegelijkertijd moeten ze er ook tegen strijden.
Maar zoals we Vandersteen kennen zal het goede winnen. Al hebben we daar tot twee keer toe een deus ex machina voor nodig in de vorm van Wiske's engelenbewaarder.

De sfeer van het verhaal is donker, duister en claustrofobisch. Het speelt zich voor een groot stuk af in onderaardse mijngangen, maar ook de scene's in het begin van het boek bij Lambik en Tante Sidonia thuis spelen zich 's nachts af.
Gelukkig zit er ook, zoals we van Vandersteen mogen verwachten, de nodige dosis humor in om wat tegengewicht te bieden. Bij momenten is de humor maf, maar het wordt gelukkig nooit slechte kolder zoals dit wel het geval was in een paar van de vorige albums.

Na Prinses Zagemeel een nieuw hoogtepunt in de reeks, zeker het herlezen waard.

S&W: Prinses Zagemeel

Alle albums hiervoor waren maar een opstapje naar Prinses Zagemeel, het eerste echte goede album van Suske en Wiske.

Net zoals het vorige album werd dit album niet hertekend opgenomen in de rode reeks (er werd wel een niet ter zake doende tekening over de IJzertoren uitgehaald). En gelukkig maar want de tekenstijl is echt goed. Je waant je zo in een sprookje van duizend en een nacht.

Ook het verhaal is super. Voor de eerste keer is er ook min of meer sprake van een samenhangend verhaal. Het gaat niet alle kanten op, de grappen zijn goed en het onderliggend verhaal van eeuwige liefde en jaloezie is ook universeel.

Lambik die als paard wilt leven om zo de wereldvrede dichter bij te brengen en zelf in een half paard verandert is een leuke vondst. Als kind was dat altijd een van mijn favoriete momenten uit Suske en Wiske en ook nu vond ik het fantastisch.

Zeker een aanrader en het herlezen waard.

S&W: De zwarte madam

Een duidelijk overgangsalbum.
De sfeer zat goed, het album is voor de eerste keer ook niet hertekend.
Maar het verhaal zwalpt nog alle kanten op.

Lambik krijgt ook wat meer van zijn toekomstig karakter uitgewerkt. Zijn vrienden veraden voor een snel gewin...

S&W: De koning drinkt

Hier kunnen we heel kort over zijn: slecht, het lezen niet waard. Een dieptepunt in de reeks tot nu toe.

S&W: De vliegende aap

Als kind vond ik de vliegende aap altijd een goed album. Wie kon er nu geen fan zijn van een vliegende tjilpende man met een bolhoed op. En het plakken en oppompen van een slang, geweldig. En dan vergeten we de ezel nog met een radio in zijn maag.

Als volwassenen zijn er toch enkele kanttekeningen te plaatsen. Hoe er naar de "onbeschaafde nikkers uit Dongo" (Dixit Sidonia) werd gekeken is met een begin 21ste eeuwse blik compleet onbegrijpelijk.
Gehakkeld praten, menseneters, niet echt intelligent, meer lip dan gezicht,... alle clichés komen erin voor.
Daarenboven is het verhaal ook deze keer weer aan de magere kant. Wat losse grappen die achter elkaar geplakt zijn zonder veel samenhang.

Net zoals vorig avontuur hebben ze dit avontuur op een suffe manier hertekend. De figuurtjes werden vlakker, maar de zwarte medemensen zien er nog altijd meer als Micky Mouse uit dan als echte mensen.

Ook dit album is weer geen aanrader. Net zoals De Sprietatoom is het enige memorabele dat er een nieuw en leuk personage geïntroduceerd werd.

S&W: De sprietatoom

De sprietatoom? Alhoewel het toch het atoom is.
Maar wat is spriet? Ik had geen idee. Blijkbaar is het een soort goedkope brandstof dat na WOII gebruikt werd in de plaats van steenkool.
Maar dit allemaal terzijde.

Het album is alleen maar de moeite waard omdat er voor de eerste keer een vreemde kale dikzak in voorkomt: Lambik.
Lambik blijkt een niet zo snuggere loodgieter-dectetive te zijn. Wat ik altijd een vreemde combinatie van beroepen vond.

Ook maakt Vitamientje, het op gewoon eten rijdende autootje, zijn debuut.

Professor Barabas gaat op het einde van het album tijdelijk op pensioen om dichter te worden.

Het verhaal en de tekeningen (zeker in de hertekende versie) daar kunnen we kort over zijn. Deze zijn slecht, maar dan ook ronduit slecht.
Alleen maar door de introductie van Lambik is dit album nog min of meer relevant, anders was het al lang, tertecht, vergeten geweest.

S&W: Het eiland Amoras

Het eerste, echte Suske en Wiske album.

Rikki is schoenen gaan kopen, die zien we (gelukkig) niet meer terug want de rij is blijkbaar zeer lang.
In de plaats daarvan leren we nieuwe personages kennen:

  • Suske: een beetje een wildebras die even oud is als Wiske
  • Professor Barabas: een bibberende en bevende professor
  • Sus Antigoon: een dronken spook en de stichter van Amoras
  • Jef Blaaskop: dikke dictator van Amoras

In de rode reeks lezen we de (als we eerlijk zijn slecht) hertekende versie van Paul Geerts, de charme van de oude tekeningen met de gerimpelde hoofdjes is daarbij verloren gegaan. Veel detail zit er ook niet in de tekeningen. Je hebt heel de tijd het gevoel dat de hertekening er snelsnel tussen werd genomen.
Een mooi overzicht van de verschillen kun je hier zien.

Het verhaal zelf is al met al aan de magere kant:
De vetten onderdrukken de mageren. Onze helden bevrijden de mageren en na enkele moeilijkheden breekt er een welvarende tijd aan.
Suske besluit uiteindelijk om zijn vaderland achter te laten en gaat op het einde van het verhaal, uit liefde (?), mee met Wiske en Tante Sidonia. De enige van wie hij afscheid heeft genomen is zijn voorouder, het dronken spook. Andere familie of vrienden had hij blijkbaar niet.

De grappen zijn een (klein) beetje beter dan in het vorige album, de plot is minder van de pot gerukt en rechtlijniger maar diepgang moet je niet verwachten.

Als kind vond ik het een goed album, als (half-)volwassen mens moet ik zeggen goed geprobeerd. Gelukkig komen er nog betere albums aan.

Rikki en Wiske in Chocowakije

Het eerste (nulde) album van Suske en Wiske, maar dan zonder Suske.

personages:

  • Rikki
  • Wiske
  • Tante Sidonia
  • Ingenieur Wargaren
  • Wat half onduidelijke Chocowakijers
  • Een blauw (!) Schannuleke

Bespreking

Een warrig verhaal over een door een buurland gestolen geheim wapen, een op melk rijdende rakettank, gemaakt door een verstrooide professor, dat door een onsympathieke bokser die ook een geheime spion is, Rikki, teruggehaald moet worden.
Zijn kleuterzus, Wiske, kan zichzelf op de een of andere manier laten meesmokkelen.
Hun tante helpt ze stiekem met een als paraplu vermomde periscoop uit vazen en andere verstopplaatsen.

Slechte kolder. Irritante grappen. Onsamenhangend verhaal. Maar de tekenstijl is wel geweldig en maakt het een en ander goed.
De enige reden om dit nu nog te lezen is als historisch curiosum.

Uitgelezen: Kwaadschiks, A F Th van der Heijden

Zoals wel vaker bij van der Heijden, soms net iets te lang.

Het mysterie van wie er dood was en het ontbijt achteraf deden de geloofwaardigheid ook geen goed.